[BLG007] Pigeon Story

มะวานมีนกพิราบตัวน้อยอยู่ดีๆก็บินมาเกาะอยู่แถว Laundry ของบ้านซึ่งติดกับห้องครัว (หน้าต่างของกูมันติดกับ Laundry พอดี)

ซึ่งกูก็เปิดประตูอ้าซ่าไว้ เพราะร้อยวันพันปี อยู่มาสามสี่ปีไม่เคยคิดว่าจะมีพิราบคอมมานโดกล้าแหยมถิ่นอาณาเขตกรูขนาดนี้

ตอนแรกนั่งเล่นคอมไปได้ยินเสียงพั่บๆ ก็คิดแล้ว ว่าต้องมีผู้บุกรุก..

หันขวาปั้บ! เผชิญหน้าทันทีโดยมีเพียงหน้าต่างและมุ้งลวดคั่นระหว่างสองเรา

 

รูปภาพผู้บุกรุกที่กล้องวงจรปิด(มือถือ)ในบ้านจับไว้ได้

ปฏิบัติการ Threatening Lab จึงเริ่มขึ้น

การทดลอง – ผลการทดลอง(สถานะผู้ทำการทดลอง)

1. แยกเขี้ยวใส่ – ผู้บุกรุกนิ่งเฉย(angry+5)

2. ส่งเสียงขู่กรรโชก - ผู้บุกรุกยังคงนิ่งเฉย(angry+5)

3. เคาะหน้าต่าง – ผู้บุกรุกยังคงนิ่งเฉย(angry+5)

4.โหวกเหวกโวยวายเหมือนคนเสียสติ – ผู้บุกรุกยังคงนิ่งเฉย(angry+10)

5. [เปิดอัลติเมท]เขย่าม่านอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง150เดซิเบลและแรงสั่นสะเทือนระดับ7ริคเตอร์ – ผู้บุกรุกบินหนี .. เข้าห้องครัวกู!! ไอนกเวนนนน!!!(angryx3.0)

กูจะให้มันบินไปที่ชอบๆ เสือกบินเข้ามาทางห้องครัวกูอีก

หนำซ้ำ .. เสือกเกาะอยู่บนฝาหม้อพะโล้กู!

ในนั้นมันก็มีไข่นะ .. แต่มันเปนไข่ไก่ต้มพะโล้เฟ้ย ไม่ใช่ไข่เอ็ง!!

ขออภัยที่มิอาจจับภาพขณะผู้บุกรุกยืนทอดกายอยู่บนคลังเสบียงเพียงหนึ่งเดียวของบ้านเราไว้ได้

เนื่องจาก..ผู้เขียนโมโหหิวมาก จึงวิ่งไล่มันบินตะเพิดออกไปสำเร็จ

…

…

เมื่อเช้า(จริงๆก็ไม่เช้าหรอก นอนตีสี่ครึ่ง ตื่นมาสองโมง)

พี่ชายที่ยังไม่รู้อีโน่นอีเหน่ เดินเข้ามาโวยวายให้ฟัง

” ไอ้$@!#เอ้ย นกแม้งมาขี้ใส่กางเกงในตะกร้ากูวะ! “

…

เอเมน -_-”